Ferrari Luce reviews

Deze video bekijkt de Luce, geïntroduceerd als Ferrari’s eerste elektrische auto en tevens hun eerste vijfzitter, vooral aan de hand van de auto in het echt. De presentatoren vinden dat hij, in tegenstelling tot de felle kritiek bij de onthulling, in het echt veel strakker en beter in balans oogt dan op foto’s. Vooral de voorkant combineert aerodynamiek en vormgeving met een aparte opzet waarbij de dagrijlichten en koplampen zijn gescheiden, een actieve shutter-grille, zichtbare scharnieren en veel carbon; daarbij wordt een luchtweerstandscoëfficiënt van 0,25 Cd genoemd. Wel is men van mening dat het ontwerp duidelijk verdeeldheid zaait, omdat het een totaal andere designtaal heeft dan een gewone Ferrari.

De Top Gear-review van de Ferrari Luce draait om een vroege rijtest van een late-stage pre-production prototype, nog vóór de onthulling in Rome. Ferrari zet met de Luce duidelijk een nieuwe richting in: een volledig elektrische grand tourer met vier elektromotoren, 1.035 pk, een opgegeven actieradius van 330 miles en een gewicht van 2.260 kg. De auto is lang, bruikbaar en verrassend praktisch, met ruimte voor vijf volwassenen en een grote bagageruimte. Tegelijkertijd is het design extreem afwijkend voor Ferrari, met een aerodynamische, bijna ruimteschipachtige carrosserie, verborgen details zoals de ruitenwissers in de A-stijlen en een sterke focus op efficiëntie en luchtweerstand (Cd 0,25).

Ferrari Luce wordt in deze bespreking neergezet als een radicale, volledig elektrische nieuwe richting voor Ferrari. De auto is een grote crossover-SUV van ruim 5 meter lang, met een 122 kWh batterij, 1.050 pk, 990 Nm, een sprint naar 100 km/u in 2,5 seconden en een top van 310 km/u. De reviewer benadrukt vooral hoe vreemd en schokkend de auto overkomt in Ferrari-context: het ontwerp voelt volgens hem meer als een techproduct dan als een klassieke Ferrari. Hij noemt expliciet dat de auto niet aan eerdere Ferrari-modellen doet denken, op een paar details zoals de ronde achterlichten na, en vergelijkt de presentatie zelfs met een mogelijke Apple-car. De styling, inclusief de hoog geplaatste ruitenwissers, vindt hij vaak onlogisch of ronduit lelijk, al erkent hij dat het product los van het merk technisch sterk oogt. Inhoudelijk gaat veel aandacht uit naar de positionering van Luce en de manier waarop Ferrari het model presenteerde. Ferrari koos volgens de reviewer bewust voor een publiek en mediabereik uit de techwereld, met grote namen als MKBHD en Cleo Abram, in plaats van alleen traditionele autopers. Daardoor lijkt Luce minder bedoeld voor bestaande Ferrari-verzamelaars en meer voor een nieuw, tech-minded publiek dat normaal een Tesla of Taycan zou overwegen. De auto staat bovendien niet ter vervanging van een bestaande verbrandings- of hybride Ferrari, maar als een apart nieuw model naast het gamma. De reviewer vindt dat een belangrijk verschil, maar ook een reden waarom het zoveel weerstand oproept. Hij beschrijft de launch als extreem strak geregisseerd, met een zware embargo-aanpak, het afplakken van telefoons en laptops, en zelfs een forse contractuele boete van 600.000 euro bij een lek. Ook de beperkte filmtijd van 30 minuten en het gebruik van Ferrari’s eigen camerateam maakten het volgens hem moeilijk om een eerlijke, kritische eerste indruk te vormen. Over de elektrische techniek is hij gematigd positief, al blijft de praktijkgerichtheid een vraagteken. Ferrari claimt een bereik van 530 km en een 800V-architectuur met 350 kW snelladen en 22 kW AC-laden, maar de reviewer verwacht dat de actieradius in de echte wereld flink lager zal liggen, zeker in sportieve rijstanden. Hij noemt de auto zwaarder dan hij had gehoopt met circa 2.250 kg, maar wel efficiënt qua luchtweerstand voor een Ferrari. Ook geeft hij aan dat de klank in de cabine afkomstig is van de elektromotoren die tot 30.000 tpm draaien, dus geen synthetisch kunstgeluid. Toch blijft zijn hoofdconclusie emotioneel: als product is Luce volgens hem indrukwekkend, maar als Ferrari mist hij de connectie met wat het merk voor hem betekent. Hij zegt dan ook duidelijk dat hij zelf geen interesse heeft om er één te kopen.

De video bespreekt de onthulling van de Ferrari Luce, Ferraris eerste volledig elektrische productieauto. De presentator reageert vooral op het design en de positionering van de auto, en is daar opvallend kritisch over. De Luce is met 5,02 meter lengte, 2 meter breedte en 1,54 meter hoogte een grote auto, met een wielbasis van 2,96 meter en een rijklaar gewicht van 2.260 kg. Opvallend is de efficiënte carrosserie met een luchtweerstandscoëfficiënt van 0,254, maar volgens de reviewer levert dat ook een tamelijk eenvoudige, weinig uitgesproken vorm op. Hij mist herkenbare Ferrari-signatuur en noemt de auto simpel, met weinig uitgesproken spoilers, lijnelementen of aerodynamische uitbundigheid. De enige duidelijke stijlknipoog zijn de ronde achterlichten, die hem enigszins doen denken aan modellen als de F40 of 360 Modena. Het interieur krijgt daarentegen veel lof. De samenwerking met LoveFrom, het designbureau van Jony Ive, is duidelijk zichtbaar in de afwerking met gepolijst aluminium en ronde vormen die doen denken aan Apple-producten. De reviewer vindt het interieur esthetisch sterk en zelfs zo geslaagd dat het ook in een auto met verbrandingsmotor zou kunnen passen. Interessante details zijn de draaibare centrale display, en vooral dat de Luce de eerste Ferrari-productieauto met vijf zitplaatsen is. Dankzij het ontbreken van een transmissietunnel is de vloer vlak en kunnen er daadwerkelijk vijf inzittenden mee. Ook de bagageruimte is opvallend groot voor een Ferrari: 597 liter, volgens de tekst het grootste bagageruim dat het merk ooit heeft aangeboden. Technisch maakt de Luce indruk met vier synchronmotoren, één per wiel, samen goed voor 1.050 pk en 990 Nm. De voorste motoren draaien tot 30.000 rpm, de achterste tot 25.000 rpm. Via het e-manettino zijn verschillende rijmodi beschikbaar: een rijbereikgerichte stand met 435 pk en achterwielaandrijving, een Tour-modus, een Performance-modus met 986 pk en permanente vierwielaandrijving, en launch control met de volle 1.050 pk. Daarmee haalt de auto volgens de tekst 0-100 km/u in 2,5 seconden en 0-200 km/u in 6,8 seconden. De batterij is door Ferrari zelf ontwikkeld en gemonteerd in Maranello, met 122 kWh bruikbare capaciteit, 800V-architectuur en DC-laadvermogen tot 350 kW. De genoemde actieradius is ongeveer 530 km, wat de reviewer niet spectaculair vindt voor een auto in deze klasse. Hij erkent wel dat de Luce op papier een zeer serieuze dynamische machine moet zijn, maar concludeert dat vooral het interieur hem overtuigt en dat design en actieradius hem minder enthousiast maken. De vanafprijs wordt genoemd als ongeveer 550.000 euro exclusief belastingen.

Dit is geen volwaardige rijtest, maar vooral een uitgebreide eerste indruk van de Ferrari Luce EV na een presentatie in Rome. De maker benadrukt meteen dat hij de auto nog niet heeft gereden, maar wel tijd met de auto heeft doorgebracht, hem van dichtbij heeft bekeken en vooral het interieur uitgebreid heeft ervaren. Daardoor ligt de nadruk sterk op design, sfeer, bediening en technische specificaties. Ferrari’s eerste elektrische auto wordt omschreven als een enorm belangrijke lancering, mede omdat het merk voor het eerst het ontwerp deels uit handen gaf aan LoveFrom, het bureau van Jony Ive en Marc Newson. Die link met Apple loopt als een rode draad door de video heen en bepaalt voor een groot deel de toon van de bespreking. Qua cijfers is de Luce extreem: ongeveer 1.050 pk, 0-100 km/u in 2,5 seconden, 0-200 km/u in 6,8 seconden en een topsnelheid van ruim 310 km/u. De auto heeft een 122 kWh batterij, een 800V-architectuur, vier elektromotoren, vierwielaandrijving via motoren op elk wiel en een opgegeven rijbereik van circa 530 km. Snelladen kan tot 350 kW. Ook noemt de video 23 inch voorwielen, 24 inch achterwielen en vijf zitplaatsen, een primeur voor Ferrari. De nieuwprijs ligt volgens de bespreking op 550.000 euro, waarmee duidelijk wordt dat dit een exclusieve, dure halo-car is met opvallend veel technische bravoure. De sterkste indruk komt van het interieur en de fysieke bediening. De reviewer is uitgesproken positief over de switches, paddles, draaiknoppen, het drie-spaaks stuur, de mechanische klok en de manier waarop de software en animaties reageren op input. Hij vindt de bediening verrassend tactiel en juist het tegenovergestelde van de Tesla-achtige trend waarin functies verdwijnen in diepe menu’s op grote touchscreens. Ook prijst hij dat er nog gewone Apple CarPlay en Android Auto mogelijk zijn, terwijl de auto verder op eigen software draait. Zelfs de launch-control-achtige hendel en de bewegende displays worden als bijzonder en aantrekkelijk beschreven. Volgens hem voelt het geheel zeer “Apple” aan: strak, vloeiend, interactief en zorgvuldig gepresenteerd. Aan de andere kant is hij minder enthousiast over het exterieur. De vormgeving is volgens hem een grote breuk met wat je van Ferrari verwacht, en in eerste instantie zelfs wat jarring. Hij vindt het niet de mooiste Ferrari ooit, al laat het design na een paar dagen wel iets meer landen. Verder mist een echte rijervaring volledig; daarom blijft het oordeel over onderstel, handling, comfort op de weg, remmen en de mate van prestaties in de praktijk uit. Ook het geluid wordt vooral theoretisch geprezen: Ferrari zou motor- en aandrijfgeluiden via een accelerometer op de achteras versterken, wat volgens hem slim en indrukwekkend klinkt, maar hij kan het niet laten horen in deze video. Per saldo is dit vooral een zeer positieve, design- en interieurgerichte indruk van een baanbrekende eerste EV, niet een volledige autotest.