Mini Cooper reviews

De Mini Cooper SE wordt in deze review neergezet als een compacte, volledig elektrische hot hatch met een sterk eigen karakter. De auto heeft een 54 kWh batterij, een opgegeven actieradius van ongeveer 400 km en een elektromotor van 218 pk en 330 Nm. Volgens de reviewer voelt hij opvallend snel aan, mede door de directe elektrische aandrijving en het relatief lage gewicht. De 0-100 km/u-sprint wordt genoemd als circa 6,8 seconden. In de praktijk ervaart hij de auto als veel levendiger dan je op basis van die cijfers zou verwachten: de auto pakt gretig op, spint soms zelfs wat met de voorwielen en voelt in bochtige wegen heel wendbaar en speels aan. Qua rijcomfort scoort de Mini verrassend goed. De vering wordt omschreven als erg compliant, terwijl buitenafgeluid en algemene NVH-demping minimaal zijn. Daardoor voelt het interieur stil en premium aan. De besturing is licht in de standaardmodus en wordt in Go-Kart-modus zwaarder en scherper, wat de auto nog meer een sportief gevoel geeft. Ook de zitpositie krijgt veel lof: de stoel kan laag worden ingesteld, de stoelen bieden goede zijdelingse steun en voelen zacht en comfortabel aan. De hoofd-up display wordt duidelijk genoemd als zeer goed afleesbaar, vooral met gepolariseerde zonnebril dankzij het aparte glasplaatje. Het interieur is een belangrijk pluspunt. De reviewer prijst de gelaagde materiaalkeuze, de stoffen accenten over dashboard en stuur, het Harman Kardon-audiosysteem en het opvallende ronde centrale infotainmentscherm. Dat systeem wordt als typisch BMW omschreven en als intuïtief en eenvoudig in gebruik, met snelle toegang tot navigatie, telefoon, radio en klimaatfuncties. Ook de praktische details vallen op: verwarmde stoelen, verwarmd stuur, draadloze telefoonlader, twee USB-poorten, een operabel panoramadak en een goede one-pedal drive. De rijmodi beïnvloeden niet alleen de aandrijflijn, maar ook de sfeer en graphics van het scherm, wat de auto extra karakter geeft. Minpunten zijn er ook. De achterbank is krap voor volwassenen en vooral geschikt voor kinderen, de bagageruimte is klein zolang de achterbank overeind staat en de achterklep wordt handmatig geopend. De reviewer noemt de auto weliswaar praktisch genoeg voor dagelijks gebruik en korte trips, maar duidelijk niet ruim. Ook is de kunstmatige elektrische sound in Go-Kart-modus vrij luid, al kan die uitgeschakeld worden. Alles bij elkaar ziet hij de Mini Cooper SE als een heel geslaagde, kleine elektrische hot hatch met een sterke mix van fun, kwaliteit, uitstraling en bruikbaarheid.

In deze vergelijkingstest zet What Car? de nieuwe Mini Cooper Electric naast de nieuwe Mini Cooper S benzine om te onderzoeken welke versie in de praktijk goedkoper en beter is. De elektrische Mini in de test is de Cooper SE met de grotere 49,2 kWh-accu, goed voor een officiële actieradius van ongeveer 250 mijl (circa 402 km). De benzineversie is de Cooper S met 2,0-liter viercilinder turbomotor en 201 pk. Op papier zijn de auto’s vergelijkbaar, maar onderhuids verschillen ze sterk: de EV staat op een eigen EV-platform, terwijl de benzineauto meer op de vorige generatie leunt. In de video komen ook de prijzen aan bod: de elektrische versie in de geteste uitvoering kost bijna £40.000, terwijl de benzineversie rond £35.000 zit. Rijtechnisch valt de elektrische Mini positief op. Op de snelweg levert hij vlotte, soepele prestaties en de aandrijflijn reageert punchy en vloeiend. In de stad komt dat nog beter tot zijn recht: de besturing is licht en goed gewogen, het rempedaal voelt prettig aan en drempels en slechter wegdek worden opvallend goed verwerkt. Op bochtige B-wegen blijkt de EV ook de prettigste van de twee. Ondanks zijn hogere gewicht heeft hij volgens de testers meer balans en meer gevoel met de voorwielen dan de benzineauto, al is er wel wat body bounce. De benzine-Cooper S voelt daarentegen heel stevig en direct, maar volgt oneffenheden harder en kan door torque steer wat onrustiger aanvoelen bij uitaccelereren. Niet alles is echter verbeterd. Beide auto’s hebben een onderbemeten praktijkruimte: de achterbank is in beide gevallen krap en de boot is erg klein. De elektrische versie doet het met de optionele subwoofer zelfs nog iets slechter; daar passen slechts twee rolkoffers in, terwijl de benzineversie er drie slikt. In het interieur waarderen de testers de speelse aankleding met stoffen accenten en kleuren, maar de materialisering is een stap terug ten opzichte van de vorige Mini, met meer hard plastic en minder soft-touch. Ook de nieuwe ronde infotainmentscherm-interface krijgt stevige kritiek: te veel menu’s, kleine knoppen, inconsistente reacties en geen fysieke bediening voor de airco. De voice control helpt volgens de testers niet genoeg, mede door extra afleiding. Qua opladen kan de Mini Electric maximaal 95 kW DC laden, maar in de test werd slechts ongeveer 65 kW gezien. Gemiddeld verbruik over de rit: 3,5 mijl/kWh, met een hoge laadprijs van 85 pence/kWh op publieke snelladers. Toch kwam de EV over drie jaar en 36.000 mijl uiteindelijk slechts circa £1.500 duurder uit dan de benzineversie, en volgens What Car? is hij als totaalpakket de betere keuze, mits je thuis kunt laden.

De 2024 Mini Cooper SE wordt in deze review neergezet als een zeer sterke premium stadsauto met veel meer inhoud dan de vorige generatie. De belangrijkste verbetering zit in de aandrijflijn: de voorste elektromotor levert nu 218 PS en 330 Nm, waardoor de auto volgens de reviewer merkbaar sneller en levendiger aanvoelt. Ook de grotere batterij van ongeveer 54 kWh is een grote stap vooruit. Waar de vorige Mini Electric duidelijk beperkt was, claimt deze nieuwe versie nu ruim 400 km rijbereik, wat de auto veel bruikbaarder maakt voor dagelijks gebruik en ook langere ritten minder spannend maakt. Het karakter blijft typisch Mini: compact, speels en nadrukkelijk gericht op stijl en stadsgebruik. Op laadgebied is de Cooper SE eveneens sterk verbeterd. De auto accepteert nu tot 95 kW DC, waardoor laden van 10 naar 80 procent volgens de reviewer in ongeveer een half uur kan. AC-laden gaat met 11 kW en vraagt ongeveer vijf uur voor een volle accu. In de praktijk noemt de reviewer de auto daardoor geschikter voor een breder publiek dan voorheen. Tegelijk blijft de rijbeleving belangrijk: de Mini voelt pittig, direct en stabiel, met nog steeds dat bekende go-kart-gevoel. De besturing biedt weinig gevoel, maar is wel precies. De auto is comfortabeler op snelwegtempo dan de oude Mini EV; bij 110 à 120 km/u zijn wind- en rijgeluid duidelijk beter onderdrukt dan voorheen. De afstemming blijft wel wat steviger en beweeglijker dan gemiddeld, maar volgens de reviewer past dat bij het karakter van de auto. Het interieur krijgt veel lof. De grote ronde OLED-centerscreen maakt diepe zwartwaarden en zeer levendige kleuren mogelijk, terwijl het nieuwe infotainmentsysteem soepel en snel reageert. De reviewer prijst de originele Mini-software, de animaties van de Spike-spraakassistent, de geïntegreerde weer- en luchtkwaliteitsfuncties, en de draadloze Apple CarPlay en Android Auto. Ook de sfeer aan boord springt eruit: veel textiel, minimale bediening, sfeerverlichting, projecties op het dashboard en leuke details zoals de twist-knop om te starten. De stoelen zijn opnieuw ontworpen, nu elektrisch verstelbaar aan beide kanten, met geheugen en lendensteun voor de bestuurder. Achterin is er voor een Mini opvallend veel ruimte; met zijn lengte van ongeveer 170 cm zit de reviewer achter zichzelf nog redelijk goed. De auto blijft echter een vierzitter en de bagageruimte is functioneel, maar niet groot. Niet alles is positief. De reviewer stoort zich aan de betaalmuur voor adaptieve cruisecontrol: de hardware is aanwezig, maar level 2-functies zitten achter een abonnement. Dat voelt volgens hem onnodig gierig, zeker bij een auto van rond de 200.000 ringgit. Ook de keuze voor Maxxis-banden en enkele harde of plastic onderdelen in het interieur wekken de indruk van kostenbesparing. Toch blijft de eindconclusie zeer positief, omdat de Mini veel stijl, sterke software, een premium gevoel en nu ook veel betere bruikbaarheid combineert.

De MINI Cooper SE wordt in deze rijtest neergezet als een auto met twee gezichten: technisch niet de meest indrukwekkende EV, maar wel eentje met een sterke funfactor. Wouter Karsen benadrukt dat de nieuwe MINI nog altijd herkenbaar MINI aanvoelt, al zijn er wel wat karakteristieke stylingdetails verdwenen, zoals de Union Jack-achterlichten en de oude ‘newcastle-randen’. Tegelijkertijd vindt hij het uiterlijk en het interieur nog steeds onderscheidend, met een rechtopstaande voorruit, bijzondere kleur- en materiaalkeuzes en een rond OLED-scherm dat direct opvalt. In rijden maakt de Cooper SE vooral indruk door zijn speelse karakter. Met 218 pk en 330 Nm sprint de auto in 6,7 seconden naar 100 km/u, en door de directe elektrische aandrijving voelt de auto levendig en vlot aan. De reviewer vindt vooral de stuurcommunicatie en het gevoel dat “er dingen gebeuren” leuk: bij stevig insturen merk je duidelijk torque steer en een auto die je actief moet begeleiden. Dat maakt hem volgens hem vermakelijk en typisch MINI. Ook in de stad komt dat karakter goed tot zijn recht: compact, wendbaar en met genoeg punch om er plezier mee te hebben. Daar staat tegenover dat de auto op comfort duidelijke concessies doet. De demping is stevig, de wielbasis kort en de auto voelt volgens de reviewer op de snelweg zelfs vermoeiend en wat schokkerig aan, vooral als je wat moe bent. Ook de stoelen noemt hij hard, en de bekleding op armsteunen en panelen voelt voor hem ruw en niet prettig aan. De infotainmentopzet met het ronde scherm vindt hij visueel leuk, maar praktisch onhandig: functies zijn te klein, te druk en te priegelig, en zelfs een head-up display op een plexiglasplaatje werkt volgens hem “voor geen meter” omdat het beeld niet ver genoeg vooruit geprojecteerd wordt. Ook Apple CarPlay en het aanpassen van basisfuncties zoals temperatuur of stoelverwarming noemt hij niet handig. Qua elektrisch gebruik is de stap ten opzichte van de vorige generatie wel duidelijk verbeterd. De Cooper SE heeft een batterij van 54,6 kWh en een WLTP-actieradius van 400 tot 402 km; de goedkopere Cooper E komt op iets meer dan 300 km. Snelladen gaat met maximaal 95 kW, wat volgens de reviewer niet indrukwekkend is, maar door het bescheiden accupakket wel acceptabel. De geteste auto kost nieuw 35.945 euro. Zijn eindconclusie is dat de Cooper SE geen allemansvriend is, maar wel een erg leuke keuze voor wie karakter, uitstraling en rijplezier belangrijker vindt dan ultiem comfort of maximale praktische bruikbaarheid.

De 2024 MINI Cooper SE is volgens de reviewer een veel volwassener en bruikbaarder elektrische Mini dan het vorige model. Het grootste verschil zit in de actieradius: waar de oude Mini Electric volgens hem in de praktijk rond de 90 mijl bleef steken, haalt deze nieuwe versie “makkelijk over 200 mijl” en zou hij zelfs richting 230 mijl kunnen gaan. Dat maakt de auto ineens geschikt als dagelijkse EV, zonder dat hij zijn speelse karakter kwijt raakt. De reviewer benadrukt meerdere keren dat de auto nog steeds “als een Mini voelt”: scherp insturen, snelle stuurreacties en een duidelijk voorwielaangedreven karakter met wat torque steer zorgen voor een levendig en vermakelijk rijgevoel. Tegelijkertijd is het geen perfecte hot hatch meer. De auto is duidelijk zwaarder geworden: op de weegschaal kwam hij uit op 1660 kg, ongeveer 300 kg meer dan de vorige Mini Electric die hij eerder reed. Dat extra gewicht dempt de sprintbeleving; Mini claimt 6,7 seconden naar 62 mph, maar volgens de reviewer voelt hij bij hogere snelheid niet zo fel aan. In Go-Kart-modus wordt de beleving wel sportiever, maar hij merkt ook op dat de dempers of rijmodusveranderingen nauwelijks merkbaar zijn. Wel blijft de auto dynamisch in bochten en voelt hij strak en vlak aan, al is het comfort typisch Mini: sportief en wat stug, met een wegdek dat duidelijk doorkomt. Binnenin vindt hij de auto modern en slim ontworpen, al is het materiaalgebruik soms meer show dan substantie. Er is veel hard plastic en allerlei textiel- en leerachtige details blijken niet echt te zijn, maar de stoelen verdienen volgens hem speciale vermelding omdat ze een klassieke Mini-uitstraling hebben en prettig zitten. De zitpositie en het interieur worden verder geholpen door handige details zoals draadloos laden, een armsteun en drie ISOFIX-aansluitingen. Achterin is het bruikbaar, maar krap; hij kan net achter zichzelf zitten, al is in- en uitstappen wat lastig. De kofferbak is klein, maar de achterbank klapt eenvoudig vlak om meer ruimte te creëren. De software en de verschillende “experiences” vindt hij wisselend: Go-Kart is leuk, maar andere thema’s zoals Green en Timeless noemt hij vooral onzinnig of afleidend. Op laadgebied noteert hij een AC-laadvermogen van 11 kW en ongeveer 95 kW DC-snellaadvermogen, wat hij vlot genoeg noemt. Op zijn testroute haalt hij 3,6 mijl per kWh en meet hij ongeveer 72 dB aan rol- en bandengeluid, al ervaart hij de auto op cruise minder luid dan die meting doet vermoeden. Zijn eindoordeel is positief: de nieuwe Cooper SE is volgens hem niet helemaal zo speels als de oude, maar wel veel gebruiksvriendelijker, meer afgerond en nog steeds echt leuk. De hoge prijs vindt hij wel een stevige tegenvaller, zeker omdat de benzine-Cooper S aanzienlijk goedkoper is.

De nieuwe MINI Cooper Electric wordt in de review vooral geprezen om zijn uitstraling en karakter. Matt Watson vindt hem cleaner en mooier dan de vorige generatie, met veel charme, de mogelijkheid om de tail lights en koplampen te wisselen, en een interieur dat bewust speels is ontworpen. De ronde infotainmentdisplay maakt direct indruk met scherpe kleuren en een herkenbare MINI-sfeer. Ook de verschillende Experience Modes vallen op: van Core en Go-Kart tot Green, Vivid, Timeless en Personal. Daarmee probeert MINI de auto meer beleving te geven dan veel andere compacte EV’s. Tegelijkertijd is het niet allemaal even praktisch of gebruiksvriendelijk. De bediening van de klimaatfuncties via het centrale scherm noemt de reviewer omslachtig, mede omdat je door tikken en schuiven veel handelingen nodig hebt en er weinig rust voor je arm is. De afwerking is grotendeels solide en het materiaalgebruik met gerecyclede, slijtvaste bekleding wordt gewaardeerd, maar de onderzijde van het interieur wordt wat krasgevoelig genoemd. Ook de afwezigheid van een lampje bij de make-upspiegel vindt hij vreemd voor een auto in deze prijsklasse. Verder is de achterbank extreem krap: het is in feite een tweezitter achterin, met weinig hoofd- en beenruimte en beperkte onderbeensteun. Qua gebruiksgemak zijn er wel slimme oplossingen, zoals een dashcam/interiecam, digitale sleutels voor tot tien mensen, een reversing assistant die je stuurinput achteruit herhaalt, en een app-functie die later de auto kan laten aanrijden naar je toe. Ook het gebruik van éénpedaalrijden in de stad, de 10,8 meter draaicirkel en de around-view camera’s maken manoeuvreren prettig. Maar de auto heeft ook duidelijke minpunten: de kofferbak is klein, de verstelbare vloer levert weinig winst op en er is geen frunk. Tijdens het rijden ervaart hij de auto als stevig tot zelfs fidgety over oneffenheden, met veel wind- en bandengeruis en een vrij hoge zitpositie. Toch stuurt de MINI scherp, is hij leuk in bochten en levert de elektromotor voldoende punch. In de test sprint hij van 0 naar 60 mph in 6,23 seconden, sneller dan de opgegeven 6,7 seconden. De eindconclusie is dat hij vooral om zijn uitstraling en rijplezier shortlist-waardig is, ondanks de hoge prijs en beperkte ruimte.

De nieuwe MINI Cooper Electric wordt in deze review neergezet als een opvallend geslaagde evolutie van het bekende MINI-recept. De auto komt in Australië vanaf het derde kwartaal van 2024 en de SE-versie wordt genoemd als de middelste, krachtigere uitvoering met een prijs vanaf ongeveer 54.000. De tester waardeert vooral het frisse, retro-geïnspireerde exterieur: eenvoudiger, strakker en dichter bij de klassieke MINI’s dan recente generaties. Ook de nieuwe achterlichtsignatuur met Matrix LED’s en de nieuwe wielontwerpen vallen positief op. De auto is alleen als driedeurs hatchback leverbaar in deze fase, wat past bij zijn compacte, eigenzinnige karakter. Binnenin maakt de MINI volgens de reviewer echt indruk. Het middelpunt is het ronde 9,4-inch centrale display, dat snel reageert, hoge resolutie heeft en een zeer intuïtief menusysteem biedt. De afwezigheid van een traditioneel digitaal instrumentenpaneel wordt deels gecompenseerd door een helder head-up display. De cabine voelt degelijk en hoogwaardig aan, met solide deurklank, nette materialen, Harman Kardon-audio en slimme details zoals de sportstoelen, het compactere stuur en de typische MINI-toggles. Er zijn wel minpunten: de climate control moet via het touchscreen worden bediend, wat extra stappen vraagt, en achterin is de beenruimte beperkt. Hoofdruimte is redelijk en de stoelen zitten goed, maar de voorzieningen achterin zijn karig: één bekerhouder, geen USB-poorten en weinig bruikbare extra’s. Ook de bagageruimte is klein, al helpt de neerklapbare achterbank wel. Rijdend wordt de MINI beschreven als een van de leukste EV’s die de tester ooit heeft gereden. In de stad is hij uitstekend dankzij het goede rondomzicht, de comfortabele afstemming over drempels en de stille cabine met weinig wind-, rol- en bandengeruis. De vering is stevig maar goed gekalibreerd en de auto komt verrassend snel tot rust na oneffenheden. De besturing krijgt veel lof: direct, met voldoende gewicht en zelfs wat gevoel, waardoor de auto zeer precies instuurt. In bochten voelt hij plat en levendig aan, met slechts beperkte rolneiging. Tegelijk zijn er kanttekeningen: de banden geven vrij vroeg op, de remmen missen wat feel en bite, en de prestaties vanaf stilstand voelen minder fel dan de genoemde 6,7 seconden suggereert. De gesynthetiseerde aandrijfgeluiden en de go-kartmodus geven de auto extra karakter, en de assistentiesystemen en augmented reality-navigatie werken volgens de tester goed. De actieradius van de SE-versie wordt genoemd als ongeveer 400 km, terwijl de instapversie op 300 km uitkomt. Snelladen gaat volgens MINI van 0 naar 80 procent in circa 30 minuten, met 11 kW AC-laden in ongeveer 5 uur. Toch blijft het bereik een aandachtspunt: de batterij is niet groot en bij enthousiast rijden loopt de actieradius sneller terug dan gewenst. Per saldo overheersen volgens de reviewer echter de pluspunten ruimschoots, met name door de combinatie van charme, kwaliteit, techniek en rijplezier.

De nieuwe Mini Cooper SE blijft volgens deze review trouw aan het klassieke Mini-gevoel, maar dan volledig elektrisch. De nadruk ligt sterk op design en beleving: het interieur is uitgesproken Mini, met een opvallend rond touchscreen op basis van BMW Operating System 9. De reviewer vindt het scherm mooi en karaktervol, met leuke details zoals spelletjes, een assistent genaamd Spike en de mogelijkheid om Spotify te ‘scratchen’. Tegelijk is de bediening onderweg lastig, omdat het scherm compact is en daardoor vol menu’s zit. Ook de sneltoetsen zijn niet ideaal: sommige functies werken pas goed na het aanmaken van een BMW ID. Het plastic projectieschermpje noemt hij voor een Mini in deze prijsklasse niet acceptabel. De stoelen zijn wel goed en de auto heeft duidelijk karakter, maar ruimte is er nauwelijks: achterin is het erg krap en de bagageruimte van 210 liter is bescheiden. Waar de Cooper SE echt indruk maakt, is het rijden. Ondanks een rijklaargewicht van 1.680 kg voelt hij volgens de reviewer opvallend lichtvoetig en speels aan. De wielen staan ver op de hoeken, er is veel grip op de vooras en de achterkant blijft lekker los, wat zorgt voor veel rijplezier op bochtige wegen. De nieuwe ESP-computer van BMW grijpt snel in en houdt de auto goed in toom, al vindt de reviewer dat een sperdifferentieel in deze sterke versie nog meer plezier had kunnen geven. De Cooper SE heeft 218 pk en 330 Nm, sprint in net geen 7 seconden naar 100 km/u en geeft meteen een stevige elektrische punch. Voor autobahnwerk is hij minder bedoeld; dit is juist een auto om mee te spelen op bergweggetjes en binnen dat gebruiksprofiel scoort hij volgens de tester heel hoog. Ook de sound enhancer draagt bij aan de beleving, al is het natuurlijk nep. Toch vindt de reviewer het verrassend leuk en passend bij de speelse Mini-sfeer. De grootste praktische kanttekening zit bij de actieradius en het laden. De grote accu is aan te raden, omdat die niet alleen meer bereik biedt maar ook 95 kW snelladen mogelijk maakt, tegenover 75 kW bij de kleinere accu. Beide waarden noemt hij niet grensverleggend snel; 75 kW noemt hij zelfs karig naar huidige maatstaven. In de praktijk is ongeveer 200 kilometer bereik vooral voor dit soort speelse ritten vrij snel verdwenen, en 10 tot 80 procent laden in ongeveer een half uur klinkt hem nog niet overtuigend genoeg voor een auto in de 40.000 tot 45.000 euro met opties. Toch overheerst de conclusie positief: juist omdat je er zo graag mee wilt blijven rijden, beschouwt hij dat bijna als het grootste compliment voor de auto.

Bjørn Nyland test in deze video de Mini Cooper SE, ook wel Mini Electric genoemd, op zowel een rustige als een snellere rit. De auto gebruikt de bekende 33 kWh-accu uit de BMW i3-generatie, en volgens WLTP zou hij 234 kilometer moeten halen. In de praktijk blijkt dat opvallend goed te kloppen: na een verbruiksrit kwam Nyland uit op 227 kilometer gereden afstand en rekende hij met 30,3 kWh bruikbare energie op 236 kilometer haalbare range. Dat is vrijwel exact de officiële waarde, wat de efficiëntie van deze Mini sterk onderstreept. Opvallend is dat de auto ondanks zijn relatief hoge gewicht van 1.480 kilo en bredere banden toch zeer zuinig blijkt. Tijdens de lage-snelheidstest noteert Nyland een verbruik van 128 Wh/km, en zelfs bij 120 km/h blijft de auto indrukwekkend efficiënt met 177 Wh/km. Hij noemt de Mini daarmee vergelijkbaar met of zelfs efficiënter dan auto’s als de Hyundai Kona Electric, Kia e-Niro, Hyundai Ioniq en zelfs Tesla Model 3 in bepaalde omstandigheden. Volgens hem komt dat waarschijnlijk door de combinatie van een compacte carrosserie en de efficiënte aandrijflijn uit de i3. De auto voelt echter wel stevig aan op oneffenheden: over brugvoegen is de rit volgens hem behoorlijk hard. Ook mist de Mini moderne hulpsystemen zoals adaptieve cruisecontrol en lane centering, wat de gebruiksvriendelijkheid beperkt. Binnenin ziet Nyland een sportieve cabine met sportstoelen en een head-up display. Hij noemt het interieur interessant en passend bij het karakter van de auto, al blijft de praktische kant beperkt; de auto is duidelijk meer gericht op rijplezier en efficiëntie dan op ruimte of luxe. Laden gaat met maximaal 50 kW DC niet bijzonder snel. Na 20 minuten laden was de accu volgens de test pas op 52 procent, en Nyland merkt op dat de Mini op dit punt niet meer mee kan met modernere EV’s die veel hogere laadsnelheden aankunnen. Zijn eindconclusie is vooral positief over de efficiency: de Mini Cooper SE doet qua verbruik zelfs beter dan hij had verwacht, maar levert op het gebied van comfort, assistentiesystemen en laadtempo wel duidelijk in.